به دنیا دل مبندد هر که مرد است

که دنیا سراسر اندوه و درد است

به  قبر  ستان گذرکن  تاکه  بینی

که دوران با حریفان خود چه کردست

ای تن  غافل  کمی  هوشیار    شو

خواب   غفلت  تابه  کی بیدار شو

صرف عمرت به غفلت سر به سر

صرف دنیایی  ز عقبی  بی خبر

از  رفیقان ات  نمانده هیچ کس

نیست فکرت غیر خواب  ای بالهوس

ره بود  دور  و دراز  و  پرُ  خطر

بار سنگین ات به دوش ای بی بسر

منزلت قبر است مونس ات مار و مور

کی شوی بیدار از این خواب غرور

یک کمی بنشین و به حالت گریه کن

تلخی  جان کندنت را چاره کن

چاره تلخی مرگ ای دوستان

نیست غیر از آب جوی دیدگان

(صوفی عشقری)